Red Card Blog

Na papierze wyglądamy o wiele lepiej, niż kadry Kostaryki i Australii. No właśnie. Tylko na papierze. Gdy trzeba wejść na boisko i zapieprzać wyglądamy jak dziecko we mgle. Niesamowicie zaimponował mi sposób rozgrywania piłki przez Australię w środkowej strefie boiska. Spokojny, dokładny, przemyślany. Na tle Holendrów, jednego z faworytów do końcowego triumfu, wyglądało to lepiej niż dobrze. I w tym momencie przypomnijcie sobie sposób budowania akcji przez naszą reprezentację w meczu z Litwą, grająca bez 8 podstawowych zawodników, która miałaby problemy z awansem do grupy mistrzowskiej w Ekstraklasie. Chaos, niedokładność. Z czym tu do ludzi. Z czym do ludzi, gdy reprezentacja Niemiec U-21 totalnie stłamsiła nas w niedawnym meczu w Hamburgu.

Kilka tygodni temu w Cafe Futbol zaprezentowano zbitkę sytuacji bramkowych z 4 ostatnich meczów Polaków. Materiał trwał 2:50. W pewnym momencie Roman Kołtoń wypala: „Ale Boży, co to ma być. To są jakieś nieprzygotowane strzały z dystansu.” Odpowiedź: „No to co miałem Roman zrobić, 30 sekund pokazać?”. Materiał wyrażający więcej niż 1000 słów.

Kostaryka w swoim pierwszym meczu niespodziewanie pokonała Urugwaj 3:1. Wynik sensacyjny, gdyż Urugwaj był wymieniany w gronie drużyn, które mogą namieszać na Mundialu. Tak się składa, ze też niedawno graliśmy z Urugwajem mecz towarzyski, wynik łatwy do odgadnięcia. Zastanawiamy się co jest kluczem do ich sukcesu, gdy drużyna teoretycznie słabsza podejmuje walkę lub tę walkę wygrywa. Oprócz umiejętności (de facto niewielkich) Kostarykanie cechowali się w tym meczu ambicją i wolą walki. Tym, czego nam brakuje w meczach kadry, gdy schodząc w przerwie Orły Adama nie muszą nawet zmieniać koszulek na czyste. Jakim cudem słuchając hymnu Chile przed meczem z Hiszpanią, widzimy w ich oczach więcej pasji i determinacji niż przez 90 minut meczu Reprezentacji Polski. Dlaczego najbardziej walecznym i ambitnym zawodnikiem tej kadry był Niemiec, którego już i tak w niej nie ma.

Mawiają, ze na świecie nie ma już słabych drużyn. To błąd. Jesteśmy my. Z zerowym poziomem ambicji i determinacji. Nie wiem czy w ogóle mogę wyrazić jakieś pretensje. Lewandowski znowu strzeli bramkę z San Marino i zacznie uciszać stadion. Wychodzi Błaszczykowski i przed najważniejszym meczem, decydującym o wyjściu z grupy mówi coś o biletach. Że mu zabrakło. Szanujmy się. Mentalnie pasujemy tylko do jednej drużyny tergo turnieju. Do Kamerunu. Jak słusznie zauważył redaktor Stanowski, obie reprezentacje zdołały wynegocjować premie przed turniejem, niezależne od wyników (vide EURO 2012).

Mam nadzieję, że kiedyś doczekamy się kadry ambitnej, walecznej i zdeterminowanej. Kadry, w której piłkarze będą grać dla nas, dla Polaków. Będą dumni z noszenia koszulki z Białym Orłem na piersi. Kadry bez odpadów z Francji czy Niemiec. Bez mentalnych Błaszczykowskich.  

Na koniec krótki filmik o tym jak powinno się śpiewać hymn narodowy:

Mateusz Borek ćwierknął dziś na Twitterze, iż prawdopodobną konfiguracją stoperów w meczu Polska-Szkocja jest para Glik - Szukała . Każdy, kto śledził nieudane dla nas eliminacje do brazylijskiego Mundialu ma z pewnością mieszane uczucia. Kamil Glik, gwiazda i kapitan włoskiego Torino, maczał palce w co najmniej połowie bramek straconych w eliminacjach. Nie jest to bynajmniej przypadek. Z natury jest po prostu typowym przecinakiem, wspominał o tym Tomasz Hajto w niedzielnym Cafe Futbol. Takie też są jego zadania w turyńskim trójkącie defensywnym. Przetnij, wyczyść, sfauluj. Liczba siedmiu żółtych kartek mówi sama za siebie. Ma wiele zalet, jednak nie można do niej zaliczyć szybkości czy też mobilności. W ustawieniu z klasyczną czwórką obrońców potrzebuje odpowiedniego partnera, który będzie biegał, wyprzedzał, przechwytywał. Potrzebuje dobrego uzupełnienia.

Kimś takim nie jest z pewnością Łukasz Szukała. Jest silny, wysoki, dobrze grający głową, lecz na pewno nie szybki i mobilny. A takiego właśnie partnera potrzebuje Kamil Glik, wokół którego Adam Nawałka powinien zbudować defensywę na eliminacje Euro2016. Szukała jest zbyt podobnym zawodnikiem do Glika, zaś gra trenera Fornalika na "dwie wieże" została brutalnie zweryfikowana przez naszych rywali w eliminacjach. Reprezentacja potrzebuje stopera szybkiego, wybieganego, potrafiącego dobrze wyprowadzić piłkę do pomocników. Kimś takim miał być Marcin Kamiński z Lecha Poznań, jednak obecnie wyprowadzenie piłki i elegancja w grze to jego jedyne atuty, które i tak wypadają blado w konfrontacjach w rodzimej Ekstraklasie. Poza tym w walce o górną piłkę przepchnęła by go nawet Adamiakowa z Biedronki. Trener Nawałka napalił się na testowanie Macieja Wilusza z GKS Bełchatów. Jego wola, jego prawo. Chłopak nieźle wypadł na egzotycznym zimowym zgrupowaniu, lecz jakoś trudno jest mi sobie wyobrazić jego grę przeciwko Niemcom, Irlandczykom czy Szkotom.

Rozwiązaniem problemów na środku obrony mógłby okazać Inaki Astiz. W Polce przebywa już ósmy rok, nie byłoby problemów z nadaniem mu obywatelstwa. Nie byłby konieczny tryb przyspieszony jak w przypadku pozostałych naturalizowanych graczy (Olisadebe, Roger). Nieźle radzi sobie z językiem, do tego od początku wyrażał chęć grania w reprezentacji Polski. Ostatnie pół roku stracił na leczeniu kontuzji, jednak gdy jest zdrowy, prezentuje równy, wysoki poziom. W tej rundzie nie tylko skutecznie broni, ale i przesądza o wynikach meczów Legii. Astiz wydaje się dobrym partnerem dla Glika. Jest dość szybki, jak każdy Hiszpan - niezły technicznie, często stara się rozgrywać piłkę w meczach Legii. Do odpowiednich cech motorycznych dochodzi również wzrost (185 cm / 74 kg), jakże istotny na tej pozycji.

Naturalizacja zawodnika zawsze jest tematem trudnym. Pojawiają się głosy o tym, iż Polskę powinni reprezentować tylko Polacy. Trudno się z tym nie zgodzić, jednak obecnie "zasady gry" ulegają zmianie. Nawet tak genialna futbolowo nacja jak Hiszpanie postanowiła naturalizować Brazylijczyka Diego Costę z Atletico Madryt, tocząc przy tym pojedynek na noże z brazylijską federacją. W przeszłości takich przypadków było wiele. Thiago Motta (Włochy), Pepe (Portugalia), Marcos Senna (Hiszpania). Nie powinniśmy mieć w tej kwestii żadnych kompleksów. Skoro robią to wielcy, to dlaczego nie my.

Świat jest globalną wioską. Granice ulegają zacieraniu, także w futbolu. Astiz nie będzie zbawieniem tej reprezentacji, nie strzeli w niej 30 bramek, ale może dać fundament do budowania solidnej defensywy na eliminacje dwóch najbliższych wielkich turniejów. Cel jest jeden - awans na Euro2016, toteż wszystkie ręce na pokład!

Anglia – Chile 1:1

Anglia – Irak 2:2

Anglia – Egipt 0:2

Ostatnie miejsce w grupie. Zdobycz punktowa: 2. Bilans bramkowy 3-5. Klęska.

„I dobrze – mówicie – nie nauczył się języka, choć gra w kadrze od kilku lat!” Ano, nie nauczył się i też tego nie rozumiem. Ale samą decyzję już jak najbardziej. Niewielu ostatnio go w tej kadrze chciało, nie oszukujmy się. A ja na tę medialną nagonkę patrzyłem z obrzydzeniem. Obraniak to nie Boenisch, Polanski, czy Perquis, za którymi biegał selekcjoner Smuda i błagał, żeby przypomnieli sobie o swoich polskich korzeniach. Obraniak to nie Olisadebe, któremu prezydent wręczył paszport w przyspieszonym tempie, przy aplauzie opinii publicznej, po to, by został zbawicielem kadry. On sam pamiętał o swoich korzeniach i musiał wystać swoje w urzędach, aby paszport otrzymać. A, że w kadrze Francji zagrać nie miał szans? To mnie akurat gówno obchodzi. Bardziej mnie interesuje, że klasycznej „10” o takim potencjale w kadrze nie mieliśmy dawno i długo jeszcze mieć nie będziemy. Ba, nie mamy nawet teraz nikogo, kto strzeli z wolnego, czy dorzuci z narożnika. No, ale, ale. Co Obraniak dostaje za starania o polskie obywatelstwo? A to, że gra w zremisowanym meczu z Anglią, gra nieźle, ale nagle selekcjoner słyszy w telewizorze, że prezesostwo PZPN Obraniaka nie lubi, bo to Francuz, lis farbowany. Więc na ławkę go, bo tak.

Jak tak można?! – pyta zdziwiony wiceprezes Kosecki. I podaje swój chlubny przykład: ” Zawsze byłem z reprezentacją na dobre i złe. Nawet wtedy, kiedy lekkomyślnie zachowałem się po meczu ze Słowacją, deklarując, że nie chcę grać w drużynie narodowej. Następnego dnia przeprosiłem wszystkich za ten nikomu niepotrzebny głupi gest. Biało-czerwona koszulka, orzełek na niej, hymn narodowy grany przed meczem, to wartości, których - jako reprezentant Polski - nigdy się nie wyrzekłem.”* Masz rację Romku, ale ty nie zgłosiłeś się do reprezentacji kraju swojego dziadka, nad którą wyrastałeś poziomem i nie zostałeś nazwany przez piłkarskie władze „panienką”. Cóż, dla mnie wciąż Obraniak to piłkarz większego nieco formatu, niż nasza kadra, a na pewno jego piłkarski kunszt jest większy, niż trenerski Smudy i Fornalika. Że Obraniak zakończył grę w kadrze z zerową liczbą zwycięstw w meczach o punkty? Cóż, to bilans całej drużyny, a nie jednego piłkarza. I winnych szukałbym raczej na ławce trenerskiej, niż na boisku. Jak to jest, że personalnie mamy najlepszą kadrę od lat (Obraniak, trójka z Borussi i jeszcze kilku innych, to naprawdę mocna ekipa), a wyniki żadne i kompromitacja na Euro u siebie? A propos Euro – Obraniak na skrzydle?! Smuda zeszłego lata zdecydowanie zbyt długo opalał się na słońcu.

Prezes Boniek w mediach też swoje dla odejścia Obraniaka zrobił. Teraz mówi: „Powiedziałem (…), że jednym z głównych problemów reprezentacji Polski jest brak w kadrze klasowego rozgrywającego z prawdziwego zdarzenia.”** Cóż, wydaje mi się, że dzięki ucieczce Obraniaka wcale nam w kadrze tego rozgrywającego nie przybyło.

_______________
*- za tvn24.pl
** - za wp.pl

fot.: wp.pl