Pokazywanie postów oznaczonych etykietą real madryt. Pokaż wszystkie posty

Kto bogatemu zabroni, czyli Perez na zakupach.

No Comments »

Ekstraklasa zainaugurowana. Odwracając z obrzydzeniem wzrok od popisów kopaczy z naszych rodzimych boisk, kieruję go na zachód - trochę z tęsknoty za brazylijskim Mundialem, a trochę z ciekawości, co w Europie. A tam się dzieje, jak co roku o tej porze, dużo w kwestii transferów. Przebudowywana Barcelona, Premier League idzie na rekord wydatków, a i zwycięzca Ligi Mistrzów nie próżnuje.

Przed wczoraj Rafał Stec rzucił na Twitterze potencjalne zestawienie pomocy i ataku Realu Madryt po obecnym okienku transferowym. W środku Kroos z Modriciem, prze
d nimi James Rodriguez, na bokach Ronaldo i Bale, na szpicy Falcao. "Byłby królewski przepych, prawda?", napisał Dziennikarz. No tak, słowo "przepych" samo ciśnie się na usta.

***

Rok temu miał miejsce dość głośny transfer rewelacji La Liga do Realu - mowa oczywiście o Isco (wcześniej Malaga). Gościa kupiono za trochę więcej, niż czapkę gruszek - Wikipedia podaje 27 milionów Euro. Miał świetny początek sezonu, w kilku pierwszych spotkaniach to on - nie Cristiano Ronaldo - ciągnął grę Realu, świetnie zastępując Ozila na pozycji numer 10. Ba, w debiucie zaliczył gola i asystę, a "Królewscy" wygrali z Betisem 2:1. Potem lekko przygasł - przy okazji trener Ancelotti zaczął trochę kombinować z taktyką, rezygnując ostatecznie z ustawienia 4-2-3-1 na rzecz 4-3-3. Tym sposobem dla Isco zabrakło miejsca w składzie, bo Carlito Real swój widział ogromny i bez klasycznej "dychy" za napastnikiem.

Po roku mówi się, że Isco jest jednym z pierwszych do odstrzału. M.in. dlatego, że szeregi "Królewskich" ma zasilić James Rodriguez. Gracz o profilu bardzo podobnym do... Isco, czyli - jakby nie patrzeć - dziesiątka. Bo chyba nikt nie wierzy, że James mógłby w Realu robić za etatowego skrzydłowego, co? 

Nie wiem, jak Ancelotti upchnie na boisku wciskanego mu przez Pereza Króla Strzelców Mundialu, ale zastanawia mnie jedno. Jak to jest, że po roku Isco idzie w odstawkę, by zrobić miejsce piłkarzowi podobnemu i prezentującemu podobny (tak, tak!) poziom, tyko sporo droższemu. Wydawanie tak grubych milionów na zawodnika tylko na podstawie jego formy z Mundialu nie wygląda rozsądnie. Ja wiem, że Monaco dało za niego 40 mln już rok temu; ja wiem, że miał niezły sezon we Francji. Ale rosyjski właściciel klubu z księstwa też nie należy do oszczędnych - nie ma co się wydaną przezeń kwotą sugerować. Do tego to "tylko" liga francuska, sorry. A Mundial Mundialem, ale futbol reprezentacyjny i jeden turniej ma się nijak do całego sezonu w klubie. Poza tym, jest Isco.

Nie mówię, że James to słaby piłkarz, nie mówię, że się nie sprawdzi, może okaże się liderem "Królewskich" na lata. Ale może też okazać się kolejnym graczem, który transferem do Realu załamie sobie karierę. Tak jak - oby nie - Isco. Po prostu nie mogę zrozumieć logiki postępowania Fiorentino Pereza na rynku transferowym.



Perez to gość, którego nigdy nie wysłałbym na zakupy z moją kartą płatniczą. Wystarczyłoby, żeby zobaczył fajną reklamę markowego produktu i już gotów byłby poważnie uszczuplić mój budżet. I tak jest w Realu (nomen omen), tylko produkt nazywa się James Rodriguez, a spot reklamowy trwał około miesiąca; zorganizowany w Brazylii przez FIFA.

Termopile Atletico

No Comments »


Uff, mamy poniedziałek, wiatr przewiał już ostatnie resztki bitewnego kurzu znad murawy lizbońskiego Estadio da Luz. Zwycięzcy odtrąbili już swój triumf, przegrani opłakali porażkę. Ten patetyczny wstęp oznacza, że czas na kilka słów na zimno po finale Ligi Mistrzów. W poniedziałek, bo jeszcze wczoraj byłyby pisane rozdygotanymi palcami fana jednej z drużyn uczestniczących w finale.

Gloria Victis, chwała pokonanym, mimo, że samo spotkanie finałowe w wykonaniu Atletico mogło być rozczarowujące (Realu zresztą też, ale takie prawo finału). Atletico to drużyna, która się wykrwawiła. Wreszcie musiała. Krwawiła przez cały sezon, wszyscy czekali, aż w końcu padnie, a ona - nie zwracając uwagi na liczne rany, spowodowane takim, a nie innym stylem gry - doszła w chwale aż do finału Ligi Mistrzów, zgarniając do tego sensacyjne mistrzostwo Hiszpanii. Krwawiła również w samym finale na Estadio da Luz, broniąc korzystnego wyniku. Niczym bokser schowany za podwójną gardą, słaniający się coraz bardziej w narożniku, starający się dotrwać do końcowego gongu, przyjmujący kolejne cepy rywala . Bokser, który uległ w samej końcówce precyzyjnemu ciosowi Sergio Ramosa.  Na więcej nie starczyło już sił. Symboliczna jest bramka Marcelo na 3:1. W normalnej sytuacji nie miałby prawa oddać tego strzału, zostałby osaczony przez wściekłą hordę w czerwono-białych barwach i być może powalony na ziemię, gdyby innego wyjścia nie było. Po 118 minutach wyczerpującej, fizycznej gry wyglądało to jednak jak zaproszenie w pole karne.

To jeszcze nie koniec, po zakończeniu najlepszego sezonu w swojej historii Atletico nadal krwawi. Taka jest cena ich sukcesu. W lizbońskim finale klub walczył również o swoją przyszłość finansową. Poległ. Pięknie, ale poległ. Czarny scenariusz zakłada, że - zaledwie wypożyczony do Madrytu - Courtouis tym razem zostanie w Chelsea, dokąd również przeniesie się Diego Costa (ten, który w Lizbonie padł jako pierwszy). Koke, Arda Turan, Filipe Luis - oni także przyciągnęli uwagę wielu bogatszych klubów. Nie możemy być także pewni przyszłości samego Diego Simeone. Wygląda na to, że dla fanów Atletico skończył się właśnie najpiękniejszy sezon w życiu, co teraz trzeba będzie okupić wieloma wyrzeczeniami. Kończy się bajka, nadchodzi smutna rzeczywistość. I właśnie dlatego szkoda mi jest Atletico tak, jak nie było nigdy szkoda nikogo innego po zajęciu "zaledwie" drugiego miejsca. 

Druga połowa dogrywki na Estadio da Luz


***

Veni, vidi, vici - może powiedzieć sobie do lustra Carlo Ancelotii po swoim debiutanckim sezonie w Realu. Dał "Królewskim" to, czego nie mogło dać dziesięciu (10 to chyba liczba tego sezonu w Realu) jego poprzedników, włączając w to trenera do zadań specjalnych - Jose Mourinho. Temu ostatniemu Los Blancos zawdzięczają jednak przełamanie klątwy 1/8 Ligi Mistrzów. Ale nie to wryło się w madryckiej pamięci zbiorowej najbardziej. Mourinho wypowiedział wojnę wszystkim wokół, włącznie z własnymi kibicami i częścią piłkarzy. To właśnie zapamiętano - poległ w konflikcie, który sam rozpętał. Ancelotti to jego przeciwieństwo. Chwali się go w Madrycie za kojący spokój, który wprowadził w szatni. Ten sam spokój, za który dziś wieszano by na Włochu psy, gdyby Sergio Ramos nie wyrównał w doliczonym czasie gry. Już oczami wyobraźni widzę teksty w madryckiej prasie zarzucające Ancelottiemu stanie i rzucie gumy przy bocznej linii, w momencie, gdy Real przegrywał wymarzoną "decimę". Biło to po oczach zwłaszcza w zestawieniu z niezwykle żywiołowym trenerem rywali. Widzę również sypiące się zewsząd teksty, że Cristiano Ronaldo znów był niewidoczny w meczu o najwyższą stawkę, a Benzema chyba nie dojechał na mecz. Ale Sergio Ramos trafił, zwycięzców się nie sądzi, a futbol jest okrutny. Po raz kolejny.

***

PS Na koniec jeszcze dajmy obrazowi wyrazić więcej niż tysiąc słów. Najładniejsze - moim zdaniem - sportowe foto z finału i w ogóle w ostatnim czasie. Wymowne.


Trenerska karuzela na szczycie Europy

No Comments »



W tym roku bardzo modne okazuje się abdykowanie. Tak, Ferguson nie odchodzi - on abdykuje. Co więcej można napisać, skoro w mniej niż dobę napisano już wszystko? Od lat (a może i nigdy) niczyje zakończenie kariery nie znaczyło tyle w futbolu. Koniec epoki, koniec ery, koniec świata – takie nagłówki i opinie przewijają się w mediach. Co to jednak oznacza na rynku pracy trenerów piłkarskich z najwyższej półki?

Tyle plotek i spekulacji nie było w mediach dawno. Mam wręcz wrażenie, że mało kogo interesuje wynik finału Ligi Mistrzów, tyle mówi się o transferach. Najpierw wszyscy chcieli nasze złoto, futbolowy skarb narodowy („leć, Robert leć” słyszę uszami wyobraźni), ale wszystko troszeczkę ucichło, po tym jak Lewy nie dobił Realu w półfinale LM, skończył snajperską serię w Bundeslidze i zmarnował rzut karny z Bayernem. Potem okazało się, że Juventus chce naczelnego biletera PZPN, Kubę Błaszczykowskiego. Ogólnie, w BVB klimat jak w telezakupach Mango. Do tego dochodzi Barca i Real  - kim się wzmocnią, a kogo pożegnają? Wszak jedni i drudzy praktycznie skończyli już sezon i na pewno czują niedosyt. Ale nie o piłkarzach miało być, a o trenerach.

Wydaje mi się, że Pep Guardiola pluje sobie w brodę, że już klepnął sobie posadę w Bayernie, gdy tu nagle zwalnia się taki kąsek. Mourinho podobnie, o ile rzeczywiście przesądzona jest kwestia Chelsea. Nie ma teraz większego prestiżu w trenerskim światku, niż zajęcie posady po sir Fergusonie na ławce Czerwonych Diabłów. Nie ma i już. No, a jest jeszcze Klopp – jeśli Borussia zostanie zdemolowana transferami, ten sympatyczny Niemiec (tak, da się tak pisać i mówić) może tego nie wytrzymać. No i jest… Heynckes, który odchodzi z Bayernu.

Szkoda mi gościa. A jednocześnie go podziwiam. Od stycznia wiedział, że po sezonie nie będzie trenował Bayernu. I oto zdobywa z tą ekipą wszystko, co jest do zdobycia (najprawdopodobniej, bo w finale krajowego pucharu, jak i LM Bayern będzie faworytem), bijąc po drodze wszystkie rekordy, które są do pobicia. Szkoda gościa i być może szkoda też będzie kibiców Bayernu, i być może szkoda też będzie następcy. Yupp Heynckes zbudował w Monachium wielką drużynę z potencjałem na lata. Co zrobi Guardiola? Da radę to kontynuować? Czy będzie zaszczepiał tiki-takę? Będę uważnie obserwował. 

Barcelona to dom Guardioli, Guardiola to człowiek Barcelony. Idealnie pasował do klubui jego filozofii, a drużyna pasowała do filozofii Guardioli. Każdy trybik w tej maszynie był na swoim miejscu. Wielu twierdziło, że Barca to samograj, w tym sezonie okazało się, że Pep był niezbędną częścią tej machiny do zwyciężania. Szczerze, zawsze ciekawiło mnie, jak poradzi sobie w innym wielkim klubie, teraz wreszcie będzie okazja. Gdybym miał przewidywać, daję mu 30% szans na sukces. Dlaczego tak niewiele? Przede wszystkim dlatego, że Bayern to nie Barcelona. Obawiam się, że Guardiola będzie na swoją modłę starał się poprawiać to, co dobre. A nawet jeśli nie będzie kazał Bawarczykom grać tysiącem podań, to pamiętajmy, że La Masii w Monachium nie ma. A transfery (prędzej, czy później jakieś będą) nie są mocną stroną Hiszpana. Pomijając już głośne przykłady Zlatana i Czyhrynskiego – mówią wam coś nazwiska Keirisson i Henrique? Większość sezonowców Barcy nawet o nich nie słyszała, a kosztowali w sumie prawie 30 mln euro. Cóż, pożyjemy, zobaczymy.

A Heynckes? Może by tak Real?


Hiszpański wieczór obalania mitów.

2 Comments »

Wiem, że poza Barceloną i Madrytem też istnieje piłka nożna. Ale że przy okazji poszukiwań jakiegoś ciekawego tematu na bloga przy okazji obejrzałem ligowe potyczki zarówno "Królewskich", jaki "Blaugrany", to wrzucam na śwież kilka luźnych przemyśleń. Za co z góry przepraszam (najbardziej chyba siebie, że znowu o tym samym).

Zgodnie z tytułem notki, mieliśmy dziś w Hiszpanii obalanie mitów. Pierwszy, który zasiał (bądź próbował zasiać) Jose Mourinho w świadomości opinii publicznej, a mianowicie ten dotyczący ogólnokrajowego spisku przeciw Realowi. Spisku, który zawarli przede wszystkim sędziowie. Arbiter dzisiejszego spotkania nie podyktował ewidentnego karnego dla Getafe po ręce Pepe. A szkoda. Real prowadził wtedy 0:1 i gdyby Getafe wyrównało, moglibyśmy mieć widowisko. A tak szału nie było. Real prowadził od 18 minuty po główce Sergio Ramosa i taki wynik dowiózł do końca. Nie można mówić o żadnym widowisku. Trzy sztuczki techniczne Cristiano Ronaldo meczu nie czynią. Pod koniec Getafe miało kilka niezłych kontr, po których pod bramką Casillasa było nawet groźnie. W każdym razie, najważniejsze po tym meczu jest to, że Mourinho na sędziów narzekać nie może, a raczej może być im wdzięczny. Nie pierwszy raz w tym sezonie. Mit obalony.

Drugi mit do obalenia: Messi nie istnieje bez Xaviego i Iniesty. Cóż, ani jednego z tej dwójki w pierwszej jedenastece Barcy nie było. Messi grał jednak swoje. Ten, znany w Primera Division rzeźnik i brutal* kilka razy rozklepał obronę Realu Sociedad na spółkę z Fabregasem (zawodnikiem faktycznie w Barcelonie nowym, który teoretycznie nie musi być z Argentyńczykiem do końca zgrany) i przy pomocy kilku młokosów. W ósmej minucie przyspieszył w środku pola, idealnie zagrał do Tello i było 1:0. W drugiej połowie sam podwyższył na 2:0 w sytuacji, w której, wydawałoby się, już stracił piłkę. Dlaczego więc w reprezentacji gra taki piach (vide ostatnie Copa America), nadal pozostaje dla mnie tajemnicą. Może jest to winą braku mięjętności nacji argentyńskiej do gry futbolu totalnego, jaki widzimy w grze Katalończyków? Nie wiem, w każdym razie... Mit obalony.

Swoją drogą... Guardiola wie, co robi stawiając na młodzież w pierwszej jedenastce. Po tym, jak Barca straciła kolejne punkty w lidze z Villareal, zaczęło się mówić o wypaleniu tej drużyny i braku głodu sukcesów. Tę lukę właśnie wypełniają młodzi i żądni zwycięstw zawodnicy z La Masia. Pomijam tu fakt, że Pep w pewnym stopniu musi ich wystawiać z powodu wielu kontuzji wśród graczy podstawowych. Wniosek, który mi się nasuwa jest taki, że o żadym innym klubie, nie można powiedzieć, że jej największym atutem jest w AŻ takim stopniu system szkolenia. Nie poszczególni zawodnicy, nie trener i jego taktyka, a właśnie szkolenie. Efekt mamy taki, że na boisko zamiast pierwszej jedenastki wychodzi zgraja wychowanków, a mimo to w grze drużyny nie widać różnicy.

Podsumowując: Getafe-Real Madryt 0:1, Barcelona-Real Sociedad 2:1. Obaj potentaci zagrali podobnie, dowożąc do końca trzy punkty bez rewelacyjnej gry. Różnica jest taka, że Barca była od Realu mniej niechlujna w ataku, jednak z czasem popełniała coraz więcej błędów w środku pola. No i okupiła zwycięstwo kontuzją Busquetsa, która może okazać się bardzo poważna. Niemniej, status quo w lidze zachowane.

Acha, jeszcze jedno. Barca potrafi grać bez Xaviego i Iniesty. Bez Messiego też, co już udowadniała. Wydaje mi się, że TA Barcelona może skończyć się na dobre, gdy zabraknie w niej Puyola.

________________
*/Wszak przed tą kolejką Messi miał tyle samo fauli w lidze, co ochrzczony mordercą Pepe i tylko jedną żółtą kartkę mniej.



Piłkarzyki sprzedawczyki, czyli sentymentalna opowieść o utraconych ideałach

2 Comments »


Barcelona, Arsenal, Real Madryt. Wielkie firmy, wielkie widowiska, wielkie ideały… ale nie o nich będzie ten artykuł.

Będzie lokalnie. Będzie smutno. Będzie też sentymentalnie, bo chodzi o drużynę, której kibicowałem od małego. Hetman Zamość, bo o nim mowa, odkąd pamiętam, był drużyną tułającą się po dolnych rejonach drugoligowej tabeli (w czasach kiedy druga liga, była jeszcze drugą ligą, a pseudonim Ronaldo kojarzył się z niesamowitymi zwodami i … okropną grzywką).
Sezon 2000/2001 był jednak przełomowy w historii zamojskiej piłki. Ku zaskoczeniu kibiców, Hetman do ostatnich kolejek walczył o baraże do Ekstraklasy. Mecz z Hutnikiem Kraków, walczącym wtedy o utrzymanie miał być spacerkiem. Początek spotkania nie wróżył późniejszej katastrofy. Szybko strzelona bramka uskrzydliła Zamościan. W 18 min. spotkania jeden z zamojskich pomocników pada w polu karnym. Sędzia gwiżdże i pokazuje na wapno. Kibice w euforii. I wtedy zaczynają dziać się cuda. Jacek Ziarkowski, król strzelców drugiej ligi podchodzi do „jedenastki”, strzela … i klops. Trudno, zdarza się, gramy dalej. W międzyczasie Krakowanie wyrównują. Aż przychodzi 87 min. meczu i kolejny karny dla Hetmana. Niespodziewanie do piłki podchodzi jeden z mniej doświadczonych zawodników i … strzela prosto w bramkarza. Dantejskie sceny zaczynają dziać się na trybunach. Lecą okrzyki: „piłkarzyki sprzedawczyki” oraz wiele innych, nieparlamentarnych zwrotów, których przez grzeczność nie przytoczę. Nerwowej atmosfery nie wytrzymuje kapitan Hetmana. Zdejmuje opaskę, ciska nią o ziemię i ostentacyjnie schodzi do szatni.



Szok. Konsternacja. Zdziwienie? Miałem wtedy może 13 lat. Młodym chłopięciem jeszcze będąc niewiele wiedziałem o świecie. Tego jednak było za wiele. Grupa 11 osób, która co 2 tygodnie przyciągała mnie na zamojski stadion w jednym momencie stała się dla mnie niczym więcej tylko drobnymi cwaniaczkami spod sklepu, próbującymi na lewo dorobić do marnej pensji. W 90 minut odarto młodego chłopaka z przekonania, że póki piłka w grze, wszystko jest możliwe. Odarto go z przekonania, że o zwycięstwie decydują umiejętności, forma, czasem szczęście.
Dlatego chciałbym wam podziękować drodzy piłkarze. Podziękować, że pozwoliliście mi ujrzeć prawdę. Niczym filmowemu Neo daliście mi niebieską pigułkę, dzięki czemu mogłem zobaczyć, że nasza ligowa rzeczywistość to tylko matrix, w którym nikt nie ma na nic wpływu, bo o wszystkim decydują ONI. Działacze, fryzjerzy, dentyści. Pójdźmy dalej, alfonsi, prostytutki i wszelkiej maści element to chleb powszedni marnego burdelu jakim była (miejmy nadzieję, że to już przeszłość) nasza ligowa rzeczywistość.
Opisana historia miała miejsce 11 lat temu. Od tego czasu moja noga nie postała już na zamojskich trybunach.

wspomnieniami podzielił się: Kołolsky

(na razie gościnnie, ale mamy nadzieję, że autor będzie z nami współpracował)

Polecamy również 5-częściowy dokument "Tajemnica Fryzjera obnażona":

http://www.youtube.com/watch?v=lE44MDtG4Bc

Quo vadis, Jose?

2 Comments »

Uwielbienie od nienawiści dzieli cienka granica, co możemy obserwować na przykładzie Jose Mourinho i Realu Madryt. Jeszcze do środy mówiło się, jeśli nie o odrodzeniu potęgi Królewskich, to przynajmniej o powrocie na właściwe tory dzięki portugalskiemu szkoleniowcowi. Reakcje mediów na ostatnie wydarzenia, łącznie z wczorajszą porażką na Bernabeu z Realem Saragossa wyglądają raczej na zwiastuny... kryzysu. Cóż za nagły zwrot.

Nie będę tu cytował ostatnich medialnych wypowiedzi The Special One, bo każdy, kto jest choć trochę w temacie, dobrze wie, co się dzieje. Mianowicie - Jose ostro przegina. Jak chyba nigdy dotąd. Gdybym wiedział, że mówi, to co mówi szczerze, uznałbym go za idiotę. Idiotę, który w swoim doszukiwaniu się spisków przeciwko niemu dorównuje prezesowi Kaczyńskiemu, a być może nawet go przebija. Wydaje mi się więc, że Mou mówi o tych wszystkich zmowach z wyrachowania. Może ma to na celu zdjęcie presji z piłkarzy? Wyprowadzenie Barcy z rówowagi przed rewanżem? Wszak półfinał Ligi Mistrzów jeszcze nie rozstrzygnięty. Nie chciało mi się wierzyć, kiedy po wyniku 0:2 w pierwszym spotkaniu szkoleniowiec Realu publicznie pogrzebał szanse swojej drużyny na awans do finału. Po chwili dotarło do mnie: przecież to Mourinho - wygląda na to, że próbuje uśpić Katalończyków, sprawić, żeby stali się zbyt pewni siebie. Cóż, tonący chwyta się brzytwy. A że każdy inny trener w tej sytucji chwyciłby się brzytwy nieco innej, o ile w ogóle, to osobna kwestia.
Komentując publiczne wypowiedzi Jose Mourinho trzeba mieć na uwadze, że nigdy nie są one spontaniczne i szczere, ale obliczone na konkretny efekt. To wiemy od dawna. On doskonale zdaje sobie sprawę, że cała ta medialna otoczka ma niebagatelny wpływ na wynik sportowej rywaliacji. Jestem tylko ciekaw, czy dobrze na tym wyjdzie. Na razie wygląda na to, że może jednak dużo stracić. Podpadł już nie tylko rywalom, ale też władzom Realu, a także jego kibicom. Ba, nawet Cristiano Ronaldo publicznie skrytykował taktykę, jaką Mou wybrał przeciw Barcy. Za zresztą nie zagrał przeciw Saragossie. Przed sezonem portugalski szkoleniowiec zapowiadał, że aby odnosić sukcesy, potrzebuje dwóch sezonów. Znając zapędy i oczekiwania władz Realu - może tyle nie dostać. Czy mimo to powinien? Moim zdaniem tak, bo kolejna zmiana trenera w madryckiej ekipie spowoduje, że stabilizacja, która jest temu klubowi potrzebna najbardziej, szybko nie nadejdzie.

« Previous Entries