EURO za pasem, szczerze powiem obchodzi mnie tyle co Puchar
Zimbabwe. Równie dobrze mógłbym kibicować Haarlem Globetrotters w piłce nożnej.
Ale nie o tym dziś. Ostatnio miałem przyjemność (bądź nie) wracać nocnym
autobusem. Warszawa – linia N43. W sumie to nawet ciekawe to uczucie. Śpiewy,
spawy, śmiechy i płacze. Zawsze coś się dzieje. Ot taka artystyczna
patologizacja społeczeństwa.
Wczorajsza podróż była jednak nieco inna niż wszystkie. Otóż
już na Dworcu Centralnym do autobana wsiadł ciemnoskóry osobnik. No i się
zaczęło. Festiwal, kurwa, polskiej tolerancji. Teksty w stylu „White Power”, „ty
szmato”, „zaraz wsadzę ci białego kutasa do pyska”. Normalnie ZOO. Jednym
słowem żal i żenada. Takie teksty leciały nie tylko z ust pijanych drecholi.
Powiem więcej – ton nadawały najebane małolaty i ludzie 30+.
Na wschód od Odry już mnie nic nie zdziwi. Wyszedłem z tego
autobusu moralnie zdeptany. Po prostu w takich chwilach wstydzę się, że żyje w
tym kraju. Wstydzę się że jestem Polakiem. Gdy słyszę głosy, opinie polityków
czy dziennikarz, że w Polsce nie ma rasizmu, to nóż mi się w kieszeni otwiera.
Wstań od biurka i wyjdź na ulicę. To, że w dzień nikt nie biega za
ciemnoskórymi z pałami nie znaczy, że nocą nie dostaną oklepu czy nie są
adresatami takich prymitywnych odzywek.
Polska jest krajem strasznie nietolerancyjnym – to jest
fakt. I publiczne zaklinanie rzeczywistości tego nie zmieni. Cóż – taki kraj!
