Red Card Blog

 

Fornalik bronił się po meczu z Mołdawią:

- Dlaczego mam się podać do dymisji? Stawiam na młodych zawodników (no stawia – fakt), wprowadzam ich do zespołu. To, co się dzieje, nie zniechęca mnie do pracy, tylko mobilizuje (to miło). To, że nie wygraliśmy, nie znaczy, że nie mieliśmy pomysłu (jak mawia klasyk – „pomysł dobry, gorzej z wykonaniem“). Brakło odrobiny umiejętności i zimnej głowy pod bramką rywala (ale walczyliśmy, to się liczy). Mamy mocarstwowe ambicje, stawiamy się na równi z Anglią czy Niemcami, a nimi nie jesteśmy (prawda, nie jesteśmy). Nie wyszło nam Euro, musimy zmieniać drużynę i ja to robię (no, na przykład nie ma w niej już Obraniaka).

Nie ma racji? Ma. Rację może ma też prezes Boniek, twierdząc, że żaden trener nie zrobi z naszych kopaczy mega ekipy z dnia na dzień. Może trzeba dać Fornalikowi czas? Może nauczy w końcu Lewego, jak strzelać w biało-czerwonej koszulce?

No dobra, bez jaj.

Nie wiem, czy nowy trener pomoże, ale na pewno nie zaszkodzi. Przez rok pracy Fornalika nasza kadra nie zrobiła ani jednego kroku do przodu, raczej przeciwnie. To idealny moment na zmianę – właśnie przerżnęliśmy eliminacje do Mundialu, zacznijmy budować nową drużynę. Nie muszę dodawać, że trener powinien być zza granicy.

Drogi czytaczu, wyobraź sobie, że jesteś… Robertem Lewandowskim. I że właśnie wszedłeś do szatni na przerwę meczu z Mołdawią przy wyniku 1:1. I w takim momencie trener Fornalik zabiera głos (swoją drogą ciekaw jestem co im powiedział, że po przerwie grali jeszcze gorzej). Co sobie myślisz w tej chwili? Jestem pewien, że ja miałbym siłą rzeczy choćby zalążek myśli w rodzaju: właśnie skończyłem sezon w którym grałem w finale Ligi Mistrzów, strzeliłem cztery bramki w jednym meczu Realowi Madryt, a w całym sezonie łupnąłem ich więcej, niż Messi, wyprzedził mnie tylko Ronaldo. Zdobyłem wicemistrzostwo Niemiec i prawie, prawie zostałem Królem Strzelców Bundesligi. A pan… Kim pan jest? A to wszystko po to, by na słowa trenera odpowiedzieć: może pan powtórzyć? Zamyśliłem się. 

 

„I dobrze – mówicie – nie nauczył się języka, choć gra w kadrze od kilku lat!” Ano, nie nauczył się i też tego nie rozumiem. Ale samą decyzję już jak najbardziej. Niewielu ostatnio go w tej kadrze chciało, nie oszukujmy się. A ja na tę medialną nagonkę patrzyłem z obrzydzeniem. Obraniak to nie Boenisch, Polanski, czy Perquis, za którymi biegał selekcjoner Smuda i błagał, żeby przypomnieli sobie o swoich polskich korzeniach. Obraniak to nie Olisadebe, któremu prezydent wręczył paszport w przyspieszonym tempie, przy aplauzie opinii publicznej, po to, by został zbawicielem kadry. On sam pamiętał o swoich korzeniach i musiał wystać swoje w urzędach, aby paszport otrzymać. A, że w kadrze Francji zagrać nie miał szans? To mnie akurat gówno obchodzi. Bardziej mnie interesuje, że klasycznej „10” o takim potencjale w kadrze nie mieliśmy dawno i długo jeszcze mieć nie będziemy. Ba, nie mamy nawet teraz nikogo, kto strzeli z wolnego, czy dorzuci z narożnika. No, ale, ale. Co Obraniak dostaje za starania o polskie obywatelstwo? A to, że gra w zremisowanym meczu z Anglią, gra nieźle, ale nagle selekcjoner słyszy w telewizorze, że prezesostwo PZPN Obraniaka nie lubi, bo to Francuz, lis farbowany. Więc na ławkę go, bo tak.

Jak tak można?! – pyta zdziwiony wiceprezes Kosecki. I podaje swój chlubny przykład: ” Zawsze byłem z reprezentacją na dobre i złe. Nawet wtedy, kiedy lekkomyślnie zachowałem się po meczu ze Słowacją, deklarując, że nie chcę grać w drużynie narodowej. Następnego dnia przeprosiłem wszystkich za ten nikomu niepotrzebny głupi gest. Biało-czerwona koszulka, orzełek na niej, hymn narodowy grany przed meczem, to wartości, których - jako reprezentant Polski - nigdy się nie wyrzekłem.”* Masz rację Romku, ale ty nie zgłosiłeś się do reprezentacji kraju swojego dziadka, nad którą wyrastałeś poziomem i nie zostałeś nazwany przez piłkarskie władze „panienką”. Cóż, dla mnie wciąż Obraniak to piłkarz większego nieco formatu, niż nasza kadra, a na pewno jego piłkarski kunszt jest większy, niż trenerski Smudy i Fornalika. Że Obraniak zakończył grę w kadrze z zerową liczbą zwycięstw w meczach o punkty? Cóż, to bilans całej drużyny, a nie jednego piłkarza. I winnych szukałbym raczej na ławce trenerskiej, niż na boisku. Jak to jest, że personalnie mamy najlepszą kadrę od lat (Obraniak, trójka z Borussi i jeszcze kilku innych, to naprawdę mocna ekipa), a wyniki żadne i kompromitacja na Euro u siebie? A propos Euro – Obraniak na skrzydle?! Smuda zeszłego lata zdecydowanie zbyt długo opalał się na słońcu.

Prezes Boniek w mediach też swoje dla odejścia Obraniaka zrobił. Teraz mówi: „Powiedziałem (…), że jednym z głównych problemów reprezentacji Polski jest brak w kadrze klasowego rozgrywającego z prawdziwego zdarzenia.”** Cóż, wydaje mi się, że dzięki ucieczce Obraniaka wcale nam w kadrze tego rozgrywającego nie przybyło.

_______________
*- za tvn24.pl
** - za wp.pl

fot.: wp.pl

W tym roku bardzo modne okazuje się abdykowanie. Tak, Ferguson nie odchodzi - on abdykuje. Co więcej można napisać, skoro w mniej niż dobę napisano już wszystko? Od lat (a może i nigdy) niczyje zakończenie kariery nie znaczyło tyle w futbolu. Koniec epoki, koniec ery, koniec świata – takie nagłówki i opinie przewijają się w mediach. Co to jednak oznacza na rynku pracy trenerów piłkarskich z najwyższej półki?

Tyle plotek i spekulacji nie było w mediach dawno. Mam wręcz wrażenie, że mało kogo interesuje wynik finału Ligi Mistrzów, tyle mówi się o transferach. Najpierw wszyscy chcieli nasze złoto, futbolowy skarb narodowy („leć, Robert leć” słyszę uszami wyobraźni), ale wszystko troszeczkę ucichło, po tym jak Lewy nie dobił Realu w półfinale LM, skończył snajperską serię w Bundeslidze i zmarnował rzut karny z Bayernem. Potem okazało się, że Juventus chce naczelnego biletera PZPN, Kubę Błaszczykowskiego. Ogólnie, w BVB klimat jak w telezakupach Mango. Do tego dochodzi Barca i Real  - kim się wzmocnią, a kogo pożegnają? Wszak jedni i drudzy praktycznie skończyli już sezon i na pewno czują niedosyt. Ale nie o piłkarzach miało być, a o trenerach.

Wydaje mi się, że Pep Guardiola pluje sobie w brodę, że już klepnął sobie posadę w Bayernie, gdy tu nagle zwalnia się taki kąsek. Mourinho podobnie, o ile rzeczywiście przesądzona jest kwestia Chelsea. Nie ma teraz większego prestiżu w trenerskim światku, niż zajęcie posady po sir Fergusonie na ławce Czerwonych Diabłów. Nie ma i już. No, a jest jeszcze Klopp – jeśli Borussia zostanie zdemolowana transferami, ten sympatyczny Niemiec (tak, da się tak pisać i mówić) może tego nie wytrzymać. No i jest… Heynckes, który odchodzi z Bayernu.

Szkoda mi gościa. A jednocześnie go podziwiam. Od stycznia wiedział, że po sezonie nie będzie trenował Bayernu. I oto zdobywa z tą ekipą wszystko, co jest do zdobycia (najprawdopodobniej, bo w finale krajowego pucharu, jak i LM Bayern będzie faworytem), bijąc po drodze wszystkie rekordy, które są do pobicia. Szkoda gościa i być może szkoda też będzie kibiców Bayernu, i być może szkoda też będzie następcy. Yupp Heynckes zbudował w Monachium wielką drużynę z potencjałem na lata. Co zrobi Guardiola? Da radę to kontynuować? Czy będzie zaszczepiał tiki-takę? Będę uważnie obserwował. 

Barcelona to dom Guardioli, Guardiola to człowiek Barcelony. Idealnie pasował do klubui jego filozofii, a drużyna pasowała do filozofii Guardioli. Każdy trybik w tej maszynie był na swoim miejscu. Wielu twierdziło, że Barca to samograj, w tym sezonie okazało się, że Pep był niezbędną częścią tej machiny do zwyciężania. Szczerze, zawsze ciekawiło mnie, jak poradzi sobie w innym wielkim klubie, teraz wreszcie będzie okazja. Gdybym miał przewidywać, daję mu 30% szans na sukces. Dlaczego tak niewiele? Przede wszystkim dlatego, że Bayern to nie Barcelona. Obawiam się, że Guardiola będzie na swoją modłę starał się poprawiać to, co dobre. A nawet jeśli nie będzie kazał Bawarczykom grać tysiącem podań, to pamiętajmy, że La Masii w Monachium nie ma. A transfery (prędzej, czy później jakieś będą) nie są mocną stroną Hiszpana. Pomijając już głośne przykłady Zlatana i Czyhrynskiego – mówią wam coś nazwiska Keirisson i Henrique? Większość sezonowców Barcy nawet o nich nie słyszała, a kosztowali w sumie prawie 30 mln euro. Cóż, pożyjemy, zobaczymy.

A Heynckes? Może by tak Real?

 

Borussia wygrała z Malagą 3:2 (1:1 w bramkach ze spalonego). Dla takich spotkań ogląda się Ligę Mistrzów. Dla takich końcówek ktoś genialny wynalazł coś, co nazywamy dziś fazą pucharową.

Kto mnie zna, zna też moje klubowe sympatie – nie powinno dziwić więc, że nastawiłem się na oglądanie meczu Realu, a nie słabszej Malagi z niemiecką (przez co większych idiotów nazywaną „polską“) Borussią. Kiedy jednak „Królewscy“ strzelili pierwszego gola, pomyślałem, że w tym meczu nic się już nie wydarzy (jak się pomyliłem) i przełączyłem się na niemiecko-hiszpańską rywalizację w Zagłębiu Ruhry.

Kiedy w pierwszej połowie nasz towar eksportowy, nasza gwiazda zaranna, najjaśniejszy z jasnych Lewandinho strzelał na 1:1, myślałem – w drugiej połowie wbiją raz jeszcze i będzie po rywalizacji. A tu jeb! Malaga wbija bramkę ze spalonego. Patrzę i przecieram oczy, nie wierząc w to, co widzę.

No i końcówka. Powiedziano i napisano o niej już niemal wszystko. Jak na razie, mecz sezony w Europie – oczywiście ze względu na emocje, nie na poziom.

Podsumowując: popis bramkarzy, „popis“ sędziów, gol Lewego, słaba postawa reszty polaków. A Lewandowskiemu mam strasznie za złe, że jest gwiazdą w Europie, a biało-czerwoni nie mają z takiego zawodnika ŻADNEGO pożytku od gola z Grecją na Euro. I mimo, że niewątpliwie miłej sytuacji, kiedy w ćwierćwinale LM cały stadion skanduje polskie nazwisko nie mieliśmy dawno (nigdy?), niektórym kretynom można by zaśpiewać: Borussia Dortmund to nie jest polski klub, to jest niemiecki klub, to jest niemiecki klub!  

Także nie wygraliśmy, tylko Niemcy wygrali lub Borussia wygrała. Ok?

Internetowy serwis, który kiedyś był śmieszny, ale już dawno nie jest opublikował zestawienie najlepszych cytatów sportowych roku 2012. Ja wrzucam swoje subiektywne zestawienie najgłupszych sportowych cytatów. Trzecie, drugie i pierwsze miejsce wywalczyła, zostawiając konkurencję daleko w tyle, niczym Lance Armstrong po potrójnej dawce koksu… [werble]Kazimiera Szczuka i jej jakże trafna wypowiedź o Euro 2012:

Dlaczego pani Kazimiera tak mocno zdeklasowała wszystkich rywali? Bo jest feministką. W dowolnym konkursie na najgłupsze cokolwiek feministki stoją na uprzywilejowanej pozycji. Mógłby ktoś mi zarzucić, że jestem stronniczy i że nie lubię feministek. Odpowiadam: jestem stronniczy i nie lubię feministek. Te marsze po Warszawie na przykład. Ja rozumiem ONR albo antifę. Jedni i drudzy chcą, żeby było lepiej, tylko mają kompletnie inną i równie bzdurną definicję owego „lepiej”. Rozumiem gejów – niech sobie walczą o swoje prawa (komu będzie przeszkadzało, jeśli jeden gej po śmierci partnera będzie miał prawo do dziedziczenia majątku?). Ale feministki? Żeby miasto było przez pół dnia nieprzejezdne przez stado wściekłych bab?

Pani Szczuce gratuluję zajęcia pierwszych trzech miejsc w moim prywatnym plebiscycie i życzę powodzenia w przyszłorocznej edycji. Szczęśliwego Nowego Roku wszystkim!